Gelişim döneminin doğal sonucu olarak çocuklar, ayni konuda farklı tepkiler gösterirler.
Çocukların kardeşleri dışında akranları ile uzun süreli birlikte olacakları ilk yer kreşlerdir. Kreşe alışmak ebeveynlerden uzaklaşmak, bazı çocuklarda sorun yaratabilir. Duygularını sözle ifade edemedikleri için tepkilerini davranışları ile gösterirler. Kreşe başladıkları sürelerde de bu tepkileri görmek olasıdır. karın ağrısı, baş ağrısı, iştahsızlık, ateşin yükselmesi, halsizlik ve uyku düzeninde ki bozukluklar bu ruhsal ve bedensel tepkilerin sonucudur. Anne ve babaların telaşlanarak bu sorunu doktoruna başvurarak çözüm arayışından önce, kendilerinin de uygulayacakları yöntemler konusunda bilgilenmeleri gerekir.
Okul; çocuğun zihinsel gelişimi, öğretim ve eğitimi yanı sıra yaşama hazırlanması süreçlerini kapsar.
Kreş bu sürecin başlangıcıdır. Kreşe giden çocuk ana ve ilköğretim okuluna sorunsuz başlayabilir.Daha önceleri bu tür eğitim kurumlarına gitmemiş çocuklarda sorunla karşılaşmak olasıdır.

Anne baba gün boyu “alışık oldukları birlikteliğin” sona ermesinden de psikolojik olarak veya farkına varmaksızın etkilenmişlerdir. O nedenledir ki, koruyucu kalkanlarını üstlenip çocukları ile birlikte okula girip ayni sırada oturarak “ o’nun okula alışmasını” sağlarlar. Haklı olarak anne ve babanın şefkatli kollarından bilinmeyen bir ortama giden çocuk, birçok kaygı duyacaktır..

Aşırı kontrollü ve korumacı olan ebeveynler ve çocukları bu ortama uyum sağlamada zorlanırlar.

Anne-baba çocuklarının ayrılığından kaygı duyarlar, onun tek başına hiçbir şey yapamayacağını, sanırlar. Ağlama, gereksiz tutturma veya ayrı odasında yatamayıp anne-baba ile yatan, ev dışı yaşantıdan hoşlanmayan çocukların tipik tepkisidir, kreş/anaokuluna gitmemek.

Anaokuluna başlayan çocukların ilk gün tepkisi ve çözümü

Anaokuluna başlayan çocukların zaman ve uzaklık kavramı henüz gelişmediği için kaygıları bu yöndedir.
-  Evimize ne kadar uzaklıktayım?
-  Annem beni alacak mı?
-  Bu yeni karşılaştığım çocukları tanımıyorum.
-  Gün boyu ihtiyaçlarımı kime söyleyeceğim, bana yardım ederler mi?
-  Evde özgür istediğim gibi davranıyordum. Burada kurallar çok, sıkılıyorum.

Çocuk, kaygılarla bu soruların yanıtını bulma çabası içindedir. Ona bu konuda yardımcı olmak amacı ile ilk gün kreş/veya anaokulunda birkaç saat kalınabilmelidir.  Buna ek olarak okul yönetimi ile sıkı bir işbirliği okul ile çocuğun ilişkisinin olumlu gelişmesi sağlanabilir.
Örneğin: çocuğun bu ayrılığa alıştırılması için okul çıkışı, anne veya babanın
           - önce sınıfta,
           - sonra sınıf kapısı,
           - daha sonra okul bahçesi,
           - en sonunda evde karşılaması veya beklemesi
gibi bir program uygulanabilinir.
 
En etkin önlem ebeveyn-öğretmen işbirliği ile oluşacak bir önlemler paketini ödün vermeksizin uygulamaktır.

Özgür, kişilikli ve bağımsız yetiştirilen çocukların okula uyumsuzluk sorunu çok kısa sürelidir.  Çocukların bağımsızlığa, yeri gelince de ayrılığa önceden alıştırılması gerekir.

Doğal olarak konunun başında belirttiğimiz gibi, çocuğun bedensel ve psikolojik tepkileri ebeveyn ve öğretmeni tarafından dikkatlice izlenmelidir. Tüm belirtilerde giderek bir azalma görülüyor ise başarılı bir program uygulanmış, sayılır.

Ancak, bunca çabaya karşın yetersiz kalınıyor, düzelme yerine artma veya başka tepkileri de birlikte getiriyor ise bir çocuk hekimi veya pedagog uzmana başvuru gereklidir.